Μια διαφορετική κατα το μεγαλύτερο μέρος της δουλειά του Βρασίδα. Ναι αυτό το άλμπουμ μπορεί να σε στείλει σε mosh pit στο Laughing in a Hiding Bush και να σε "φανκάρει" στο The post alternative seatle fall out ( προσοχή εκτεταμένη έκθεση σε αυτό το τραγούδι μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στο περπάτημά σας, άκου και θα καταλάβεις). Αυτό το άλμπουμ λαμβάνοντας υπ'όψη μόνο το original release και όχι την εκδοχή με παραπάνω κομμάτια έχει πολλά hard rock προς πανκ στοιχεία. Όσο αναφορά τους στοίχους είναι τόσο πολιτικοποιημένοι ώστε να ακολούθήσουν τον Παπακωνσταντίνου στo setlist της "ΚΝΕ" (μια δοκιμή θα σας πείσει).
Ας μπούμε στο ψητό λοιπόν.Αυτά είναι τα τραγούδια που ξεχώρισα απο τον δίσκο αλλά μάλλον για να είναι πλήρως αντιλυπτός πρέπει να ακουστεί ολόκληρος οπότε θα μιλήσω πολύ και θα τα αναφέρω όλα τα τραγούδια. Βάζουμε μέσα το cd και το πρώτο πράγμα που ακούμε είναι το μυστήριο και συνομοσιακό (φάσι Big Brother) Cyclops. Where are you going? What are you doing? We watch your heart beating through the cameras eye. Αυτό είναι αρκετό για να εξηγήσει το συναίσθημα της ακρόασης του κομματιού παρ'όλο που είναι ματαιόδοξο είναι η καλύτερη είσαγωγή στο Hell No. Άλλο ένα τραγούδι για αυτό πού έπρεπε να έχουμε πεί εδώ και πολύ καιρό.
Συνεχίζοντας συναντάμε το Gods of War και το 1000 Points of Light στα ο ποιητής παρουσιάζει την δικιά του εκδοχή της αποκάλυψης. The joker is back, laughing in a hiding bush!!! αυτό το τραγούδι είναι αφιερωμένο στον γιό του Μπρούς και αυτό εξηγεί και το όνομα του τραγουδιού γιατί είχαν ονομάσει έναν θάμνο "γελαστό" στην αυλή τους. Και ακολουθεί τo ροματζάδικο Change of Heart,τίποτα σπουδαίο.Ένα άλλο τραγούδι που ξεχώρισα απο τον δίσκο είναι το Shoot all the clouns. Ίσως ένα απο τα καλύτερα τραγούδια του Βρασίδα και το πιό αντιπροσωπευτικό τραγούδι του Balls to Picasso. Fire Fire!! και δεν μιλάμε για Hendrix ή REM.Το Sacred Cowboys είναι μια προσπάθεια του Dickinson να εξηγήσει ότι δέν έχουμε να ξεσπάσουμε πουθενά τωρα πιά διλάδι έχουμε αιτίες επανάστασης αλλα αυτό που φαίνεται να λοίπη είναι οι αφορμές. Το τελευταίο τραγούδι στο άλμπουμ δεν είναι άλλο απο το Tears of the Dragon. Last but not least. Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονίσω ότι η κιθαριστική δουλειά σε αυτο το τραγούδι είναι καταπληκτική και μάλλον το συγκεκριμένο σόλο θα το ξεχάσω σε πολύ καιρό ίσως και ποτέ.
Άλλα τραγούδια που ξεχώρισα απο τα εξτρά είναι The Breeding House, No way out...to be continued,και The Post Alternative Seatle fall out(πολύ χασίς).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου